"Gawsoch chi'ch papura?" oedd cwestiwn parod Harri, wrandawai'n astud ar stori a'i tarawai fel un anhygoel bron.
"Naddo," meddai'r dyn," ond 'rydw i'n siŵr ohonyn nhw. Dyna chi wedi clywed f'ystori fi, a 'rydw i 'n disgwyl y gad'wch chi i mi fynd, rhag i mi gael fy ngyrru'n ôl eto i'r carchar."
Edrychodd Harri a Dafydd ar ei gilydd fel pe mewn amheuaeth beth i'w wneud, a pha un ai i gredu'r stori ai peidio. Y munud nesaf, yr oedd y ddau'n mesur eu hyd ar lawr y caban, wedi'u taro i lawr gan y dyn dieithr, yr hwn a fanteisiodd ar eu heiliad o ddiffyg gwyliadwriaeth, a chyn iddynt ddod atynt eu hunain, yr oedd y dyn wedi dianc. Edrychai'r ddau fachgen yn syn ar ei gilydd, nes i Dafydd chwerthin yn galonnog, a dweud, " Wel, rydan ni'n ddau blismon nobl. Tyrd, Harri, mynd o'r caban ydi'r gorau i ni, cyn y daw William Jones yn ôl." Ond pan yr oedd y ddau'n cychwyn i fyny'r grisiau, clywent sŵn cerddediad trwm yn agoshau at ddrws y caban, a rhedasant i freichiau'r mate.
"O felly! " meddai, mewn tôn sarrug, " dyma beth sy'n mynd ymlaen. Mynd i'r caban wedi i mi droi fy nghefn, ai e? Mae arna i awydd rhoi blaen y rhaff ar 'ch cefna chi'ch dau." Ac yna, mewn tôn fwy amheus, " Beth fuoch chi'n wneud yma?"
"Rhyw ddyn fuo yma eisio'ch gweld chi, William Jones," meddai Harri. " Welsoch chi mono fo yn 'ch cyfwr chi? Newydd fynd o 'ma mae o."
"O, thâl rhyw stori wneud fel 'na ddim," ebe'r mate yn anghrediniol, "dyn eisio ngweld i! Pwy oedd o?"
"Wn i ddim," ebe Harri, " ddeudodd o mo'i enw; dim ond deud ei fod o'n 'ch nabod chi, a'i fod o hefo chi ar y ' Lark ' wyth mlynedd yn ôl."
"Beth! fuo Twm Dafis yma?" gofynnodd y mate yn gynhyrfus, "beth oedd arno fo eisio?"
"Wn i ddim beth oedd ei enw fo, ond eisio rhyw bapura oedd arno fo."
