"Ydi,—neu mi ddaw yma cyn hir. Wyt ti wedi synnu?" gofynnodd William Jones.
"Nac ydw i, erbyn meddwl," ebe Harri, gan ail-feddiannu ei hun yn dda.
Nid oedd ball ar garedigrwydd William Jones i Harri y noson honno. Gwnaeth ei orau i'w wneud yn gartrefol ar y llestr, a'r fath oedd ei fwyneidd-dra fel yr amheuai Harri ei fod wedi ei gam-farnu yn y gorffennol.
Bore trannoeth y daeth Twm Dafis i'r llong, ychydig oriau cyn iddi hwylio, ac yr oedd yntau'n dangos yr un sirioldeb tuag at Harri ag a wnaethai William Jones. Methai Harri eu deall. Er ei fod ar brydiau bron credu yn eu gonestrwydd a'u didwylledd, eto ofnai mai ar ddrwg amcan yr oeddynt. Gwelai ddarfod iddynt fod yn rhy gyfrwys iddo hyd yn hyn, ac wedi gwylio 'i symudiadau pan nad amheuai hynny. Ond yr oedd y papur gwerthfawr yn ei feddiant, a phenderfynodd gadw meddiant arno hyd y gallai. Gwelai, neu tybiai, ei fod wedi gwneud camgymeriad trwy ddod a'r papur i'w ganlyn, ac y buasai'n. fwy diogel gartref yn y gist, ond pe gwybuasai'r cyfan, ni thybiasai hynny. Dyfalai pam y bu Twm Dafis mor hwyr yn ymuno â'r llong, ond dywedasai William Jones mai wedi aros gyda chyfeillion iddo dros y nos yn Lerpwl yr oedd, ond anwiredd oedd hynny. Pan oedd Harri'n mynd o Fwlchglas i stesion Minymor, yr oedd Twm Dafis o'r tu ôl i'r gwrych yn ei wylio, a phah aeth Gwen Jones ymhen ychydig wedi hynny i'r siop i negeseua, aeth Twm drwy'r ffenestr i'r tŷ, ac i ystafell Harri. Ni bu'n hir cyn dod o hyd i'r gist (gwyddai amdani'n flaenorol drwy holi a gwylio), a thorri'r clo, a'i harchwilio'n fanwl, ond, fel y gwyddom, heb gael yr hyn a geisiai. Yna, wedi methu cael y papur yno, penderfynodd mai gan Harri yr ydoedd, a chyda'r trên hwyrol aeth am Lerpwl, lle'r oedd eisoes wedi anfon ei ddillad dan ofal William Jones. Dyna'r cynllun yr oedd y ddau ddihiryn wedi cytuno arno ymlaenllaw, er mwyn ceisio sicrhau meddiant o'r papur a geisient.
