Ond, fel y dywedwyd eisoes, siriol a chyfeillgar oedd ymddygiad y ddau at Harri ar fwrdd yr "Arfonia," ac ni allai Harri na ddangosai'r unrhyw sirioldeb tuag atynt hwythau, er yr ofnai mai dichell ddieflig tuag ato oedd yn eu calonnau ill dau.
Yn ffodus iddo, ni roed ef yn yr un wyliadwriaeth a'r ddau, neu ni wyddai sut y gallai gadw'r papur rhagddynt. Ond y cyfle cyntaf a gafodd i gael eu cefnau, gweithredodd ar yr unig gynllun ymddangosai iddo ef yn debyg o fod yn llwyddiannus, i gadw'i feddiant o'r papur oll-bwysig. Tynnodd yr hen amlen felen o'i gist, a dododd hi mewn bag bychan llian oedd ganddo. Yna cylymodd y bag am ei wddf fel y gorweddai ar ei fron o dan ei ddillad isaf, a theimlai fesur o ollyngdod wedi gwneud hyn nas teimlasai er ys talm, ac aeth ynghylch ei ddyletswyddau'n ysgafn-galon.
Cyn pen nemor o ddyddiau wedi gadael Lerpwl, pan yn estyn rhyw ddilledyn o'i gist, canfu arwyddion bod rhywun wedi bod yn ei harchwilio, er bod yn amlwg fod y neb fu wedi ceisio dodi popeth yn ôl yn drefnus. Ond fel y digwydd yn fynych mewn amgylchiadau o'r fath, peth bychan iawn a brofodd i Harri fod archwiliad wedi ei wneud. Ar dop ei ddillad, yn y gongl hwylusaf iddo'i gyrraedd. dodasai ei Feibl, ac arferai ddarllen cyfran ohono bob dydd yn ôl ei addewid i'w fam. Arferai ddodi'r Beibl yn ôl bob tro a'i wyneb i lawr, a'r arysgrif " Y Beibl " ar yr amlen tuag i waered. Ond y noswaith hon, pan agorodd y gist, gwelodd fod yr arysgrif tuag i fyny, yr hyn a brofai'n eglur iddo fod rhywun wedi bod yno. Symudodd rai o'r dillad, a gwelodd ychwaneg o arwyddion ymyriad. Pan ar ganol chwilio, trodd ei ben yn sydyn, a gwelodd fod llygaid un o'r criw—Sais yn yr un wyliadwriaeth ag ef—arno. Teimlai'n sicr yn ei galon mai William Jones a Thwm Dafis oedd wedi ei osod ar waith i'w wylio yn eu habsenoldeb hwy. Ond cadwodd yr amheuaeth iddo ei hun,—ni ddangosodd i'r un o'r ddau ei fod yn amau bod neb wedi bod yn chwilio'i gist.
Parhai'r ddau i broffesu cyfeillgarwch mawr â Harri yr wythnosau cyntaf o'r fordaith, pan yr hwylient
