X HARRI MEWN PERYGL
O'R diwedd daeth y dydd i adael harbwr Valparaiso, ac i ledu hwyliau ymhellach eto i'r gorllewin i groesi'r Tawelfor eang am ynys Awstralia. Bu i rai o'r dwylo adael y llong yn Valparaiso—un neu ddau ohonynt i fynd yn ôl gyda llong arall i Brydain, ac eraill i geisio gwneud eu ífortiwn mewn gwaith aur yn yr Andes,— a thramorwyr digon hyll yr olwg arnynt a gafwyd yn eu lle. Mewn canlyniad i'r cyfnewidiad, dodwyd Harri yn yr un wyliadwriaeth â William Jones a Thwm Dafis, a phur atgas ganddo oedd hynny, er nad anfantais fu iddo fel y ceir gweled.
Fel y sylwyd, yr oedd rhai o wehilion tref Valparaiso ymhlith y criw erbyn hyn, a'r iaith a'r ymddygiad yn y forecastle ar brydiau'n aflan a gwrthun i'r eithaf. Amherchid rhai o'r pethau y dysgasid Harri i'w hystyried yn gysegredig, a llawer o ddirmyg a daflwyd arno am ddarllen y Beibl a mynd ar ei liniau. Yr oedd bellach wedi colli nodded y ddau Gymro—bu eu cyfeillgarwch hwy'n amddiffyn iddo y rhan gyntaf o'r fordaith, ac er na chymerasant ran yn y gwaith o'i wawdio, ni chymerasant ei blaid chwaith. Ond glynodd y bachgen yn benderfynol wrth ei arferion da, a chan ei fod yn bur gymeradwy fel bachgen siriol ac wyneb lawen, a thipyn o ddyn ynddo, aeth yr erlid heibio bob yn dipyn. Morwr ieuanc, Parsons wrth ei enw, ddaethai i'r llong yn Valparaiso, oedd ei ddirmygydd pennaf, ac efe a ddefnyddiai'r iaith fwyaf anystyriol am y Beibl a phethau crefydd. Ond ychydig gydag wythnos wedi hwylio, bu digwyddiad a wnaeth wahaniaeth enfawr ym mherthynas Harri â Parsons.
Yr oedd y llestr y diwrnod dan sylw'n hwylio'n esmwyth ymlaen o flaen awel ysgafn, a dau o'r dynion, Simpson, Sais, a Parsons yn rhwymo hwyl ar y bowsprit
