"Pam, Wmffre?"
"O, ma'r pysgod yn rhy ddiog i fyta ar drane." Cerddem yn gyflym i gyfeiriad y llyn, cyflym i mi, eithr camai Wmffre'n hamddenol gam mawr bugail, gan daflu 'i goes o'i forddwyd. Ar lan y llyn â'i law ar ei ael, a chan edrych i'r pellterau amgylch ogylch, tynnodd o'i chuddfan tan ei gôb astell â phlwm ar ei gwaelod; cysylltodd â hi linyn pysgota â phlu amryw yn hongian arno, a'i gollwng i'r dŵr.
"Beth yw hwnyna, Wmffre?
"Dyfrgi, syr, dyfrgi, ac ni fu gwell dyfrgi erioed mewn llyn, fel y cewch weld yn y man."
Nofiodd yr astell yn araf, fel bad Arthur Fawr, i'r llyn hyd y llinyn, ac yna, tan bwys awel isel a llesg, troi 'i thrwyn i'r gogledd a nofio eilwaith. Plygodd Wmffre oni ddaliai'r llinyn ar wyneb y dŵr, a chyd-symud â'r astell lwrw 'i ochr fel cranc.
"Cedwch eich golwg i gyfeiriad y Darren Ddu," meddai. "Nid yw'n debyg y daw neb y ffordd hon yr adeg yma o'r dydd, ond gwell bod yn siŵr. Os gwelwch chi rywun, rhowch arwydd."
Cododd yr awel beth, a magodd Wmffre yntau obaith, oblegid aeth wyneb y llyn yn ferw gan fân donnau fyrdd. Symudai'r pysgotwyr, yr astell ac Wmffre, yn araf a thawel, ac aeth heibio bum neu chwe munud, ac yna—ysbonc yn y dŵr.
"Da, 'machgen i, dal d' afel," ebe Wmffre.
Cododd yr ysbonc lawer ar galon Wmffre, a dechreuodd lefaru yn hwylus:
