AR Y FFORDD I'R YSGOL.
I.—William ac Arthur yn cyfarfod ar y ffordd i'r ysgol.
WILLIAM.—Bore da, Arthur. A wnês di dy wers neithiwr?
ARTHUR.—Do, William. Gwnês y wers ar ol tê,—cyn mynd i chwareu. A wnês di hi?
WILLIAM.—Naddo. Ês i chwareu neidio, ac aeth yn rhy hwyr cyn i mi gofio am dani.
ARTHUR.—Dyna waith ffol, William. Bydd yr athro yn disgwyl am y wers, a thithau heb ei pharatoi.
WILLIAM.—O! Dywedaf fod y ddannodd arnaf neithiwr. Esgus iawn, weli di.
ARTHUR.—Na, paid a dweyd anwiredd. Plant drwg sydd yn dweyd yr hyn nid yw wir.
WILLIAM.—Wyt ti'n meddwl hynny, Arthur? O'r goreu, y cyfaill, gwnaf fel y dywedi am imi wneud. A chawn weld beth a ddigwydd.
ARTHUR.—Ie, dyna'r ffordd oreu, William. Gwell yw bod yn fachgen dewr, a dweyd y gwir wrth Mr. Gwilym. Mi fydd yn well ganddo dy glywed yn dweyd y gwir fel bachgen gonest, nag i ti geisio ei dwyllo drwy gynnyg iddo ryw hen esgus gwael a diwerth. Bu Mr. Gwilym yn fachgen bach fel tithau; a gŵyr faint o werth sydd mewn esgusion o'r natur yna. Dyna gloch yr ysgol yn canu. Nid oes llawer o amser. Awn ar frys rhag i ni fod yn hwyr.
