BEN YN Y FFOS.
(Trwy ganiatad yr awdur).
AETH Hugh a Ben, yn fechgyn llon,
Hyd ochr y fron i rodio;
Ac wrth ddod adre' gyda'r nos,
Fe ddaeth y ddau i groesi ffôs,
A ffôs go ddofn oedd honno:
Wrth geisio camu carreg sarn,
Fel 'rwyf o'r farn bu'r digwydd,
A chyda 'sgrech a grynnai'r cwm,
Mi lithrodd Ben fel darn o blwm,
A syrthiodd ar ei ogwydd.
A Hugh mewn dychryn gym'rai'r goes,
A ffoes i'r tŷ gan waeddi;
Rhwng colli'i wynt a dychryn du,
Nis gallai ddweyd pan ddaeth i'r tŷ
Ond, "Ben!"a ffos!"a "boddi!"
Cynhyrfai'r teulu oll gan fraw;
Pawb ar bob llaw yn gofyn—
"Pa beth? Pa fodd? Pa le? Paham?"
"A yw e'n ddwfn?" gofynnai'r fam;
Atebai Hugh mewn dychryn—
"Mae at ei fferrau yn y dŵr,
Mi fydd yn siwr o foddi."
Ei dad, dan wenu, droai draw,
Gan ddweyd, "Taw, taw a gwaeddi,
