Y GARDDWR BACH.
AR fore têg ym mis Mai diweddaf, yr oedd Mr. Gwilym yn mynd am dro; ac ar y ffordd i'r mynydd, ai heibio tŷ un o'i ddisgyblion, sef Alun Puw. Digwyddai Alun fod yn yr ardd, ac arhosodd yr athro i siarad gydag ef am beth amser. Dyma'r ymgom a fu rhyngddynt y bore hwnnw,—
MR. GWILYM.—Bore da, Alun. Beth ydych yn wneud?
ALUN.—Yn garddu, syr. Garddwr bach wyf fi yn trin yr ardd. Dysgais i ddechreu yn yr ysgol, ac yr wyf am ddal ati. Nid oes gwaith mor hyfryd.
MR. G.—A fedrwch chwi balu'r ardd, Alun?
A.—Medraf, syr. Y mae gennyf raw bâl brynnodd fy nhad i mi yn y farchnad ddydd Sadwrn. Dyma hi.
MR. G.—Rhaw fach ddel yw hi, Alun. Ond beth ydych am ddodi yn yr ardd wedi ei phalu a'i thrin?
A.—Hadau blodau, Mr. Gwilym. Prynnais chwe math yn siop Mr. Llywelyn, ac hefyd yr wyf am fynd i'r caeau i chwilio am friallu.
MR. G.—Y rhosyn sy'n flodyn tlws, Alun. Y mae'n rhaid i chwi blannu ychydig o goed rhos.
A.—Addawodd gwas y Plas roddi dwy goeden rhos i mi, rhos gwynion a rhos cochion. Dyna le da am flodau o bob math, syr; ond dylid cofio fod
