Dau ofyniad call. Ond, fel llawer o ofyniadau plant, rhai anodd eu hegluro i rai ieuainc. Modd bynnag, gwnaeth Mr. Gwilym ei oreu i egluro tarddiad y tywod, gan ddangos fel y malai'r môr gerrig yn ronynau, ac fel yr ai y rhai hynny yn fanach a mwy crwn wrth ruglo yn erbyn ei gilydd ar y traeth. A cheisiodd ddangos fel y mae'r lleuad yn achosi y llanw a'r trai. Ar hyn, dyna Arthur ar ei draed.
ARTHUR.—Yn yr haf, adeg y cynhaeaf, gwelir dynion yn lladd gwair, ac yn ei gludo i'r dâs.
MYRDDIN.—Ond lle unig iawn sydd yn y wlad, a'r ffordd yn faith i gapel ac eglwys. Eto, ychydig o siopau sydd yno; ac y mae pawb yn mynd i'w gwelyau yn gynnar, gynnar.
ARTHUR.—Ie, lle unig i rai heb arfer byw yno, a lle distaw. Y mae llawer o hen bobl yn byw yn y wlad. Ai dyna paham, Mr. Gwilym, am fod yno le mor dawel?
MR. G.—Awyr iach, bwyd cryf, bywyd tawel a digyffro yw rhai o fanteision bywyd yn y wlad, Arthur; ac y mae pob un ohonynt yn helpu pobl y wlad i fyw yn hir a marw'n hen.
WILLIAM.—A oes gwahaniaeth rhwng lle a lle i un afiach? Clywais y meddyg yn dweyd wrth fy nhad am fynd i'r ffynhonnau er lles ei iechyd, ac yntau wedi meddwl cymaint am dreulio y gwyliau yng Nghaergybi.
