Neidio i'r cynnwys

Tudalen:Ystorïau Bohemia.djvu/29

Oddi ar Wicidestun
Prawfddarllenwyd y dudalen hon

"Cerddor! Diogyn, fel miloedd ohonynt sy'n crwydro ar y mynydd," ebr Andreas yn sarrug.

A'r naill yn dal i wrthdystio, a'r llall yn arfer perswâd cryf gan roddi enghreifftiau o gariad Cristionogol, cododd ddau y gŵr dieithr ar yr asyn, ac wedi ei rwymo'n ddiogel cychwynnodd y garafan ar ei thaith tua'r fynachlog a ymgodai o'r niwl ar gopa'r mynydd oedd gyferbyn fel petai'n awyddus i wybod pa roddion gwerthfawr a ddygai Cölestin gydag ef.

"Dyma anrheg odidog!" ebr y brawd Andreas yn sarrug. Cododd Cölestin y ffliwt. Ni welsai erioed y fath offeryn; gwenodd; yr oedd yn amlwg fod y bib hon yn ei foddio. Cuddiodd hi'n ei fynwes, ond rhuthrodd Andreas arno yn wyllt ac eglurodd iddo y dylid trosglwyddo'r ffliwt i'r prior neu'n hytrach i'r fynachlog fel tâl am y treuliau a achosid gan ymgeleddu neu farw a chladdu'r gŵr anhysbys. I derfynu'r ddadl, dododd Cölestin y ffliwt ym mhoced gesail côt garpiog y gŵr anhysbys, a riddfannai'n boenus bob yn awr ac eilwaith gan agor ei lygaid.

Yn y cyfamser ymgasglodd yr holl frodyr a'r prior ar derras y fynachlog ar y grib, gan ddisgwyl yn hiraethus am ddychweliad y ddau Andreas. Yr oedd yr ymborth bron wedi darfod, a theimlai'r brodyr yn fwy nag erioed awydd anghenog i eistedd o flaen cwpanau a phlatiau llawnion yn y ffreutur oleuedig. Ond, y fath siomiant! Trwy'r drws daeth Andreas rif un yn guchiog, dygai Andreas rif dau ddyn dieithr ar ei gefn—cnaf meddw, dyna'r farn gyffredinol—ac yn olaf daeth Cölestin a'i ben i lawr a'i ddwylo ymhleth, ac arno gywilydd fel euog o flaen ei farnwr.