Neidio i'r cynnwys

Tudalen:Ystorïau Bohemia.djvu/38

Oddi ar Wicidestun
Prawfddarllenwyd y dudalen hon

Fe'i taflodd ei hun ar y fainc dlawd i gysgu. Dechreu ofer! Daeth drychiolaethau twymyn o flaen ei olwg; yr oedd ei arleisiau ar dân; caeai ei lygaid fel petaent blwm, ond y tro hwn yr oedd cwsg yn fyddar ac annhrugarog.

Âi'r oriau'n araf heibio.

"Dyma fywyd digalon!" meddyliai Cölestin. "Oni byddai'n well marw?

Dechreuodd fyfyrio ar angeu. Ymddangosai marw yn beth hawdd a melys.

Gwasgarai'r lamp wrth fflachio'n betrusgar dawch a mwg drwy'r ystafell fechan; crynai cysgod dellt y ffenestr hyd y llawr gan ymestyn i gongl yr ystafell. Tybiai Cölestin fod y cysgodion yn amlhau tua'r drws. Ai hud ydoedd ? Rhwbiodd ei lygaid i weld yn well. Tyfai'r cysgodion yn ffurf, a dyfod yn nês ato. Yr oedd mewn gwisg lwyd, a honno'n blygion i gyd, ac wedi ei gwnïo'n hynod. Yr oedd yr wyneb hir, cul, a melyn fel hen femrwn yn llyfrgell y fynachlog. Neshaodd y ddrychiolaeth gan gamu'n fras a distaw. Edrychodd Cölestin yn ddigyffro ar y bod ysbrydol hwn; nid oedd arno'r ofn lleiaf. Yn awr safai'r ymwelydd dieithr o'i flaen gan edrych i'w wyneb â llygaid gwyrdd a thanbaid.

"Satan wyt ti!" ebr Cölestin yn dawel, heb dynnu ei olwg oddiarno.

"Efallai nad wyt yn camgymryd," atebai'r dieithryn, â llais cryg.

Bu distawrwydd hir.

"O'r boen a ddyry bywyd!" ocheneidiai Cölestin, gan syllu ar y to.