gynt, pan alwai y tywysog Llywelyn arno i'r helfa.
Bu y golled yn ergyd trwm i Forgan, oblegid fel y dywedai efe, dyna'r unig Gymro oedd gennyf i siarad ag ef yn yr holl wlad."
Aeth wythnos heibio, ond nid oedd sôn am y ci coll yn unman. Ysgrifennodd Morgan i'r "Ballarat Times," gan gynnyg gwobr hael am ei adferiad, ond ni ddaeth atebiad o un math.
Pan aeth wythnos arall heibio ac yntau wedi anobeithio gweld ei gi mwy, wele, un diwrnod, Gelert yn dyfod i lawr yr ystryd wrth sodlau gŵr cawraidd, sarrug yr olwg.
Ond er cymaint y gwahaniaeth rhwng y ddau ddyn aeth Morgan ymlaen at y gŵr dieithr ar unwaith, a dyma'r siarad fu rhyngddynt:
Morgan: "I say, mate, that is my dog!"
Y Gêr Dieithr "What are you talking about?"
Morgan: "My dog, of course, and I mean to have him."
Y Gŵr Dieithr: "You mean that you are asking for trouble."
Morgan: "Nothing of the sort, but trouble or no trouble, that dog is mine, and have him I will!"
Y Gŵr Dieithr: "You are going to have something very different. Put up your dukes!"
