Neidio i'r cynnwys

Y Drws Agored/Y ddwy ddinas

Oddi ar Wicidestun
← Fy mrawd Y Drws Agored

gan Robert Hughes Jones

Dy siomi gei →

Y DDWY DDINAS.

SIARADENT am eu plant a'u hynt,
'Nol arfer hoff y mamau.
"Mae gennyf blentyn," ebe un,
"Nid plentyn chwaith, mae John yn ddyn,
Yn Llundain ers blynyddau.

"Mae'r mawr a'r bach yn parchu John,
A'i feistr yn ei foli.
Caiff ffafrau ganddo fwy na mwy,
A'i godi beunydd, meddent hwy,
'Dwy'n synnu dim at hynny.

"Er hyn i gyd mae'n hoff o'i fam,
Caf fynych roddion ganddo,
A dyma beth mae'n ddweyd yn awr—
Fod rhaid im' fynd i'r ddinas fawr
I weld y wedd sydd arno."

"Mae mab gen innau," ebe'r llall,
Gan ddirgel sychu deigryn.
"'Rwy'n caru son am f'anwyl un;
Ddymunech chwi ddim gweld ei lun
Sydd gennyf yn fy mwthyn?

"Ym marn ei Feistr eglur yw
Fod hwn yn ffefryn hefyd;
Ran gyda'r wawr ryw fore'n ol,
Cyn codi'r gwlith oedd ar y ddol,
Fe godwyd fy anwylyd.


"Mae'i ddarlun gennyf ar y mur,
Ac O, 'rwy'n hoff o hono,
Er hynny llefaf am yr awr
Caf fynd fy hun i'r ddinas fawr
I weld y wedd sydd arno."


Nodiadau

[golygu]