Yn Llefaru Eto/Dr. Saunders. Gan Dyfed

Yn Llefaru Eto

gan Anhysbys

DR. SAUNDERS.
Gan y Parch. E. REES (DYFED), Caerdydd.

Siomedig fyd!
Mae cysgod angau drosto i gyd,
A ffordd y bedd yn wlyb o hyd;
Ar brudd weddillion SAUNDERS fawr,
Daeth cawod arall, drom i lawr,
A chalon gwlad sydd ynddi'n fud.

O'r glyn islaw,
Y tremiwn dros y bryniau draw,
Drwy niwl y bedd i'r byd a ddaw;
A chariad sydd yn chwilio'n syn
Am ryd ysbrydion yn y glyn,
A blodau adgof yn ei law.

Ond nid oes rhyd
I groesi afon ola 'r byd,
Mae hyd ei glanau 'n llawn i gyd;
Dychwela serch yn glwyfus wan,
Gan ado 'i flodau ar y lan,
A'i galon yn y glyn o hyd.

Yr anwyl was,
O'i foreu gwyn a brofodd flas
Digonedd Duw ar lwybr gras;
Wrth gychwyn ar yr anial dir,
Dilynodd golofn dân y gwir,
Heb gwmwl yn ei wybren las.

Fel angel nef,
Ar lwyfan Duw y cafwyd ef,
Yn deffro gwlad â'i hyfryd lef;
Ac enaid, fynai roddi llam
Yn grin i wyneb bythol fflam,
Ataliai a'i ddeheulaw gref.

.
Ei bregeth fwyn.
Fel "Pren y Bywyd" oedd yn dwyn
Rhyw "ddeuddeg ffrwyth" o nefol swyn;
Ysgydwai'r cangau, ac i lawr
Y deuai'r ffrwyth yn gawod fawr,
Ac enaid tlawd anghofiai'i gwyn.

O hapus awr!
Pan godai'n y Gymanfa fawr,
A'i wyneb fel y boreu wawr;
Llewyrchai gras o'i ddysglaer lith,
Fel haul belydrau ar y gwlith
Oedd ar y dorf yn treiglo i lawr.

Hyawdledd llawn
Ymdonai drwy ei felus ddawn,
Fel awel dros fynyddau'r Iawn,
Ar faes agored euog fyd,
Anadlai'n dyner leddf o hyd
Yn fywyd newydd ar y grawn.

Y Groes! Y Groes!
Oedd ymffrost ei lafurus oes,
A'i dirmyg yn ogoniant droes:
Cysgodau'r groes, a lliw y gwaed,
Ar wynder ei feddyliau gaed,
A theimlai drydan Dwyfol loes.

Fel llif o ser,
Ar eang draeth ei ysbryd ter,
Chwareuai drychfeddyliau Ner;
A gwelid gwlad yn dod o draw,
I eistedd ar y graig gerllaw,
I wrando'i awenyddiaeth ber.

Ei ysbryd byw
Chwenychai rodio gyda Duw
Fel gyda Chyfaill yn mhob rhyw
Ystormydd blin, bu pwys ei ben,
Fel Ioan, ar ei fynwes wen,
A chariad foroedd yn ei glyw.

Gymeriad pur!
Yn bwrw i wraidd mewn dwyfol dir,
A'i frig dan flodau'r Nef yn ir;
O'i blygion tyner, ar y byw
Dyferai hedd efengyl Duw,
A'i ddail a berarogla'n hir.

Ar ben ei daith,
Ar ol ei "ddeugain mlynedd" gwaith,
Ei gwsg sydd felus; ond y mae iaith
Gyfriniol enaid yn y glyn
Mewn dagrau'n cwyno, ac ni fyn
Ar glo y bedd ddystewi chwaith.

Ti, Ysbryd Glan,
Ffynonell bywyd, dawn, a chan,
O cofia'n gwlad! Dy dystion mân
Sy'n crynu gan bryderon byw,
Yn ngwag adwyau cewri Duw—
Rho ar eu min dy ddwyfol dân.

Nodiadau