"Thenciw, Wat, ond dyma'r emyn ta' beth,
Dros y bryniau tywyll, niwlog,
N'dawel, f'enaid edrych draw,
'R addewidion sydd i esgor
Ar ryw ddyddiau braf gerllaw.
Nefol Jiwbil, Nefol Jiwbil,
Gad im' weld y bore wawr.
H'm, nid drwg! Beth pe cawn i glywed y part o'r Beibl a ddarllenaist ti iddo fe 'nawr.'
"Arhoswch funud ynte, i fi ga'l 'i ffeindio fe. Dyma fe—gwrandewch!"
Yna Dai, gyda phwyslais arbennig a ddarllenodd i bagan Brycheiniog yr adnodau cyntaf yn I. Samuel xviii.: "Ac wedi darfod iddo ymddiddan a Saul, enaid Jonathan a ymglymmodd wrth enaid Dafydd, a Jonathan a'i carodd ef megis ei enaid ei hun. A Saul a'i cymmerth ef atto y diwrnod hwnnw, ac ni adawai iddo ddychwelyd i dŷ ei dad. Yna Jonathan a Dafydd a wnaethant gyfammod, o herwydd efe a'i carai megis ei enaid ei hun. A Jonathan a ddiosgodd y fantell oddi am dano ei hun, ac a'i rhoddes i Dafydd, a'i wisgoedd, ie, hyd yn nod ei gleddyf, a'i fwa, a'i wregys."
"Darllen da, digynnig, Dai, ia'n wir. Cystal â Mr. Winter, a gwell am wn i, er 'i fod e'n 'ffir'ad. Ond diaist i, dyna drwmpyn o'dd y Jonathan yna, sbort yn iawn, 'ddyla' 'i. Chlywa's i ddim sôn am dano fe o'r bla'n. Ond 'dwyn rhyfeddu dim am dano wedi'r cwbwl yn mo'yn bod yn bartner â Dafydd, os ma'r Dafydd yna o'dd y bantam bach 'ny a laddws yr heavy weight—beth o'dd 'i enw fe? slawer dydd—"
