PRYDDEST.—YR ARDD
YR Ardd, a phwyntel anfarwoldeb Duw'y Tad
A'i ddwyfol law a baentiodd fyrdd
O flodau tirf yn geinwych, a'u gogoniant hwy
A ddeil hyd ddiwedd amser byd ;
Ni fedd mug gelf ddim, ddim mwy cain na'r blodau mân
A'u ffrwythau per sydd yn yr ardd.
Y dydd fe wylia'r haul, a'r nos fe wylia'r ser,
Yn ddistaw, ddistaw, olygfeydd yr eirdd;
A'r awel fwyn ysgydwai 'n llon y ffrwythau ter,
Gan siglo mirain gryd y gemau heirdd,
A'r chweg aroglau yno daenir gan y gwynt,
Ar fraich yr hwn yr ânt i swyno byd;
A chrwydrant law yn llaw a'r awel yn ei hynt,
Gan adael deigryn bychan yn mhob cryd
Yr hwn yn wylaidd erys, gwyrai 'i ben i lawr,
Fel pe yn disgwyl genedigaeth dydd,—
Yr hwn fel angel ddaw ar doriad cynta 'r wawr
I sychu'r dagrau hardd oedd gynt mor brudd ;
I'w freiniol gol yr haul gofleidia'r gemawl wlith,
A gwena ar ei gorsedd swynol hwy.
A draw oi eurog sedd, o wlad y gwawl i blith
Y blodau wenant arno mor ddiglwy';
Fe ddeffry anian dlos a chodai plant yr ardd
Eu penau fel i gwrdd a chawr y dydd;
Croesawant ef, a'r awel rhwng y dail a chwardd
Yn llon, yn llon, yr hon oedd gynt yn brudd.
Ac wedi trwmgwsg, wele natur ar bob llaw
Yn deffro; clywir o eisteddle 'r dail
Y cor asgellog, fel yr engyl yn ddi—fraw,
Yn pyncio 'i nefol odlau bob yn ail,
A'r ardd a wisgir à chain dlysni blodau blydd,
A gwenant yn eu harddwch arnom ni;
Yn siriol iawn, trwy fyrdd o lygaid bach y dydd,
Fe welwn eto Eden yn ei bri.
