Y SIBSIWN CRWYDREDIG.
Nid oes genyf balas ardderchog a drudfawr,
Carpedau rai alaf i'w fritho â hardd-lawr;
Nid oes genyf wely o'r manblu gorfoethus,
Na lleni porphoraidd i'w wneud yn gysurus;
Ond mae genyf hardd-lys o hyd y pedry fan,
A gortho'r ffurfafen yn dô ar y cyfan;
Y mae genyf wely o wyrdd-wellt y maesydd,
A lleni cysgodawl o ir-ddail y coedydd,
Ah! pwy fel y Sibsiwn difeddwl' dialon,
Heb ofal am fywyd' na dim ar ei galon!
Nid ydwyf yn meddu ar erwau mawreddawg,
Na thalgryf fforestydd, na maesydd meillionawg;
Fy mharciau nid ydynt yn llydain gauedig,
Na'm gerddi yn gwrido dan aeron crogedig;
Ond edrych i'r gogledd, i'r dwyrain a'r deau,
A gweli helaethrwydd fy maesydd a'm herwau;
Myfi wyf etifedd cyfoethog daearfyd,
Ni theimlais mewn tlodi un mynyd o adfyd;
Os sylli ar erddi neu barciau mawreddig,
O! d'wed, Dyma eiddo y Sibsiwn Crwydredig.
Mae mawrion gorthrymus yn llunio cyfreithiau,
Gan wasgu trueiniaid mewn tyn lyffetheiriau;
Eu deddfau i mi ydynt fylchau agored
'Rwy'n chwerthin am ben eu dichellion a'u hoced,
Ardderchog ddefodau fy nhadau y'm rheol,
Ac atynt apeliaf mewn pethau cyfreithiol;
Ystyriaf yn eiddo'r hyn oll a chweuychaf,
Er maint a rwgnacha'r uchelion cadarnaf;
Eu caethion fesurau sydd bethau sigledig,
A thestyn gwatwaredd i'r Sibsiwn Crwydredig.
Ymffrostiant frenhinoedd, balchiant arglwyddi,
Yn nghanol y loddest tra'r gwin yn trochioni,
A'r pendefigesau fo'n dawnsio mewn swynion
Tra cano y seindorf eu melus alawon.
A llygaid rhianod fo'n llawn o dân golau,
A'u bochau fo'n gwrido dan arliw rhosynau
Dedwyddwch fo'n llanw yr holl breswylyddion,
