yn gyffredin. A chadarnhai Llefelys y gwenwynai y dwfr hwnnw genedl y Coraniaid, ac na laddai ac na niweidiai neb o'i genedl ei hun.
"Yr ail ormes," ebe Llefelys, "sydd yn
dy gyfoeth di—draig yw honno. A draig o
estron genedl arall sydd yn ymladd â hi, ac
yn ceisio ei gorchfygu. Ac wrth hynny y
dyd eich draig chwi waedd angerddol. Ac
fel hyn y galli gael gwybod hynny,—pan eli
adref, par fesur yr ynys o'i hyd a'i lled, ac
yn y lle y cei di y pwynt perfedd, par dorri
twll yn y lle hwnnw. Ac yn y twll hwnnw
par ddodi cerwynied o'r medd
goreu a aller ei wneuthur, a llen
o bali ar wyneb y cerwyn. Ac
a'r yno bydd dy hun yn gwylio, a
thi a weli y dreigiau yn ymladd
yn rhith anifeiliaid aruthr. Ac
o'r diwedd byddant yn rhith dreigiau yn yr
awyr. Ac yn ddiweddaf oll, wedi iddynt
flino'n ymladd yn angerddol ac enbyd, hwy
a syrthiant yn rhith dau barchell ar y llen,
ac a suddant yn y llen gan ei thynnu hyd i
waelod y cerwyn. Ac yfant y medd i gyd,
ac wedi hynny cysgant. Ac yna, ar unwaith,
plyga dithau y llen am danynt; ac yn y lle
cadarnaf a geffi yn dy gyfoeth cladd hwy
mewn cist faen, a chudd yn y ddaear. A
hyd tra bont hwy yn y lle cadarn hwnnw,
ni ddaw gormes i Ynys Prydain o le arall."

"Achos y trydydd ormes yw," ebe Llefelys, "gŵr lledrithiog cadarn sydd yn dwyn dy fwyd, a'th ddiod, a'th wledd. Trwn yw ei hud, a'i ledrith a bâr i bawb gysgu. Ac am hynny y mae yn rhaid i tithau dy hun